NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Merhaba. Mikrofon kullanmalıyım, gerçekten.
Selam.
Aman Tanrım.
Teşekkürler.
Teşekkürler. Tam yerinde bir alkıştı.
Burada garip bir şekilde beklemek zorunda kalmadım.
Geldiğiniz için teşekkürler. Ben, Jen.
Belki bilmiyordunuz, öylece geldiniz ve şimdi benimle eğleniyorsunuz.
Doktorların, bazı yoga eğitmenlerinin
ve benimle tanışan herkesin söylediğine göre
ben sinirliymişim.
Ve bana, terapinin yeterli olmadığı,
meditasyon yapmam gerektiği söylendi.
Ve artık ben de meditasyon yapan insanlardan biriyim.
"Meditasyon yapıyorum" derken, "Hiç yapmıyorum" demek istiyorum.
Ama... Bir meditasyon müziği listem var, birkaç zil çalıyor.
Uygulamalarım var, meditasyonu düşünüyorum.
Oturma odamda bir meditasyon sandalyem var.
Sizin de vardır. Bir sandalyeden ibaret.
Ama... Yanına bir mum koyuyorum ve meditasyon sandalyem diyorum işte.
Ve geldiğinizde de size gösteriyorum,
"Ah, onu boş ver... Meditasyon sandalyem, evet.
Hayır, her sabah kalkıyorum ve yapmayı düşünüp yapmıyorum.
Kalkıyorum ve buraya oturup birkaç derin nefes alıyorum.
Korkma, istersen sen de oturabilirsin. Evet, herkes...
Herkes aynı manevi seviyede değil
ama burada kural falan yok,
bu sandalyeli, mutlu evimizde...
Mumun neden hiç yanmadığını boş ver, sadece..."
Ama bir gün meditasyon yaptım çünkü önemli bir işim vardı.
İşe girmek istiyordum.
Yazmak ve bundan para kazanmak istiyordum.
Görüşme yapmak ve işi almak istiyordum.
Tabii, bununla birlikte sabah biraz gergindim.
Belki de herkesin bahsettiği meditasyon işini
denerim dedim.
Ve beş dakika kadar meditasyon yaptım.
Bundan etkilenmediyseniz, hiç meditasyon yapmamışsınız demektir.
Çünkü beş saniye sonra şöyle diyorsunuz, "Tanrı neden zamanı durdurdu?"
Zihninizi boşaltmak için beş dakika uzun bir süredir ve ben de bunu yaptım.
Uyandım, kendime geldim ve şöyle dedim:
"Herkesin neden bahsettiğini anladım. Şey gibi hissediyorum...
Her şeyi başarabilir gibi.
Bugün evden çıkmak zorunda olmasaydım, gerçekten her şeyi yapabilirdim."
Ama evden çıkmam gerekiyordu. Arabama bindim
ve sabah dokuz trafiğinde Los Angeles'ta araba sürmeye başladım.
Yeşil ışığı görünce, "Yeşil çok güzel" diyordum.
Yeşilin daha derin bir seviyedeki anlamını çözmeye çalışıyordum.
Şöyle düşündüm, "Yeşil, bu bana ne anlatıyor?"
O anda fark etmedim
ama yeşil hakkında bilmem gereken şey, "geç" demek olduğuydu.
Sonra da, "Yeşil" dedim ve yavaşlamaya başladım.
Arkamdaki insanlar sinirlenmeye başladı
çünkü işe geç kalıyorlardı.
Onlar da böyle korna çalıyordu
ve ben de, "Ah, sarı oldu. Ah, kırmızı. Çok eğlenceli" diye düşündüm.
Ve fark ettim ki... Kırmızı ışıkta duruyorum, gayet normal.
Ama yeşil ışıkta durmuştum. Ve şöyle düşündüm, "Aman Tanrım, ben...
Bu insanları düdükledim." Bu durum, erken gitmeleri
ve geç kalmaları arasındaki çizgiyi belirleyebilirdi. Arkamdaki kızgındı.
Dikiz aynamdan görüyordum. Ama çok sakin kaldım
çünkü meditasyon yapmıştım. Evet...
Arkaya dönüp elimi sallayarak şöyle dedim, "Çok özür dilerim.
İşe geç kaldığını düşündüğün için üzgünüm ama...
Benim bildiğimi bilmiyorsun.
Zaman yok, evet."
Kornasını duyduğumu söylemekten bile utanıyorum.
Hiç meditasyoncu yanımı yansıtmıyor.
Ses nedir ki, değil mi? Şey...
Önemli olan benim ona yüklediğim anlam, değil mi?
Her şeyi duyabilirdim. Kelebeklerin şeker yemesini duyabilirdim.
Yani... İlerliyor, kendimle ilgili iyi hissediyordum
ve sinirli olan herkesten çok daha iyiydim.
İşte meditasyonun amacı da bu. Diğerlerinden üstün hissetmek.
Sonra... Köşeden döndüm ve bir sonraki ışığa geldik...
Işıkta durdum ve arkamdaki çok sinirli adam da durdu.
Arabamın üstü ve camlar açıktı.
Olabildiğince mutluydum.
O sabah meditasyon yaptığımı söylemiş miydim?
Ve yanımdaki adam da,
kafanızdaki Los Angeleslı tipinin ta kendisiydi.
Yapımcıya benzeyen, purosunu yiyor gibi duran,
kel, biraz tombik, kırmızı BMW'li, 50'li yaşlarda, iki kere boşanmış.
Orada oturmuş, bana kızgın.
Ve arabasında durup, bana bakıp şöyle dedi:
"Salak karı, o ışıkta ne yapıyordun?"
Bense arabamda oturup şöyle dedim:
"Bugün meditasyon yaptım.
Sinirlenemem.
Onu öldürmek nasıl olurdu? Bunu düşünme."
Sonra tekrar bağırdı, "Salak karı, o ışıkta ne yapıyordun?
Sevgiline mi yazıyordun?"
Bu son nokta oldu.
Çünkü sevgilim yoktu ve bu durumdan hoşnut değildim.
Çok sinirlendim. Şöyle düşündüm: "Sevgilime yazdığımı mı sanıyor?
Bir kadın trafikte hata yaptığında bunu mu düşünüyor?
Bunlar hep bir erkek yüzünden olur. Beş arabanın durduğu
her yerde, 'Yemeğe geliyor musun?' durumu yaşanır."
Şöyle düşündüm: "Bu adam bana dayılanamaz.
Boş versene. Meditasyon umurumda değil. Herkes sinirlenir.
Ben azize değilim."
Meditasyon mu ne yapıyorlarsa işte.
Arabayı park vitesine aldım ve koltuğumda doğruldum
ve kafamı tavandan çıkarttım. Sonra da yolcu koltuğuna geçtim.
Eğilip şöyle dedim, "Ne dedin lan sen bana?"
Evde izleyenlere söylüyorum, bu New York City'de kaydedilmiyor.
Şöyle dedi: "Dedim ki, o ışıkta ne yapıyordun, salak karı?"
Ona şöyle demek istemedim:
"Bugün meditasyon yaptım ve yeşil ışıkta dalmışım."
Bana kötü davrandığı için öyle demek istemedim ve kazanmak istiyordum.
Yaptığı şey yüzünden çok kötü hissedeceği ve şöyle düşünmesine
sebep olacak bir şey söylemek istedim: "Aman Tanrım, konuşmadan önce
düşünmeliyim ve kendimi diğerlerinin yerine koymalıyım.
Kimin ne yaşadığını bilemezsin." Değil mi?
Ona gerçek bir şey söyledim, yani, gerçekten söyledim.
İçerik gerçek değil.
Şöyle dedim: "Ne mi yapıyordum? Düşünüyordum.
Bu sabah annemin öldüğü haberini aldım."
İyi bir insanım demedim, meditasyon yaptım dedim.
Şöyle dedi: "Yine de salaksın." Ben de,
"Annesi daha yeni ölmüş birine kim böyle bir şey der?" dedim.
Ölmemişti, ama o bilmiyordu. O kötü biriydi.
Bu hikayenin kazananı benim. Hâlâ.
Sonra kendimi kaybettim.
Şöyle dedim, "Git arabanı becer."
Bu ne demek bilmiyorum, ama...
Devam etmeliydim, sanki ne dediğimi biliyormuş gibi.
Şey gibi, "Evet, çükünü egzoza sok, dostum.
Kim olduğunu biliyorum. Yapımcı mısın yoksa?
Boşanmış? İki karın oldu ve onları asistanın için bıraktın.
Yoksa bir de genç kızlara, onları filmlerde oynatacağını mı söylüyorsun?
Onları oynatacak bir filmin yok. Eziğin tekisin."
Sonra yeşil yandı ve... Yeşil yandı ve gitti.
Yeşil ışıklarda bu yapılır zaten. Gidilir.
Giderken de "Sen delisin" diye bağırıyordu. Ben de...
Yolcu koltuğundan yukarı doğru çıkarak ben de bağırdım:
"Deli değilim. Bugün meditasyon yaptım, adi herif."
Teşekkürler.
Bu, Buda'dan gelen antik bir ilahiydi.
Evet... Sonra düşündüm... Adrenalinim arttı, titriyorum.
Şöyle dedim: "Vay anasını, tüm bunlar oldu ve bugün meditasyon yaptım.
Ya yapmasaydım?"
Sizlere ufak bir ders vereyim, beyler. Bir kadının tamamen
delirdiğini görmek istemiyorsanız ona deli demeyin, tamam mı? Demeyin.
Kendinizi kurtarın. Bir kadına "Delisin" diyecekseniz
"Sakinsin" deyin.
Böylece rahatlayacağız ve her şey dağılacak. Şöyle deyin:
"Hey, çok sakinsin."
"Teşekkürler. Falcı sakin olduğumu söylemişti. Teşekkürler.
Ne için kavga ediyorduk? Bilmiyorum bile."
Neyse... Gidiyordum ve şöyleydim:
"Tamam, sakin ol. Adrenalin azalıyor."
Bir sonraki ışığa geldim. Bu ışık hiç değişmiyor.
Adam yine oradaydı. Kendi kendime, "Tamam, yine başlatma, Jen" dedim.
"Şeridinde kal ve ne deli gibi görün ne de deli ol."
Müzik açtım ve olabildiğince mutlu bir şekilde takılıyorum.
"Bana bak. Hiç de deli değilim.
'Meditasyon yaptım, pislik.' diye bağırmıyordum.
Eğlenceli ve mutluyum."
Sonra bana baktı ve arabama doğru seslendi:
"Hey... Annen için üzgünüm."
Ben de, "Siktir, annemin öldüğünü unuttum" diye düşündüm.
Birden çok üzüldüm, şöyle dedim:
"Evet, zorlu bir sabah oldu. Bir sürü evrak işi."
Ne? Bilmiyorum... Ne...
Neden bu kadar çabuk evrak işi olsun ki? Bir saatte?
Eğer gerçekse, o Boston'da yaşıyor, ben LA'da.
Bir saat önce öldü, evrak işleri var, faks makinesi var...
Şey gibi, "Biri öldü, hadi" derler ya.
Sonra bana baktı ve şöyle dedi:
"Evet, canım. Biraz kızıştık ama umarım güzel bir gün geçirirsin,
her ne yapıyorsan." Ben de, "Sen de dostum" dedim.
O giderken ağlamaya başladım. "Aman Tanrım" dedim.
"Çok duygusalım. Sadece annemden mi yoksa sadece...
Şey gibi... Bu sabah şimdiden iki kişiyle konuştum
ve bunu asla yapmazdım ama işte meditasyon
bizi bir araya getiriyor.
Çok güçlü."
Sonra arabamı park ettim.
Artık ağlamıyordum, deli gibi davranmıyordum,
meditasyon kibrimi takınmıyorum.
Ve görüşmeye girip kendimi tanıtıyorum, ufak bir muhabbet oluyor.
Bana para verecekler, işi yapacağım. Başardım.
"Buna iznim olmamalı" diye düşünüyorum.
"Normal davranmama izin verilmemeli çünkü manyak gibi davranıyordum."
Ne yaptığımı bilme zorunlulukları nasıl olmaz?
Binaya girmeye ve istediğiniz kişi olmaya izniniz var.
Az önce bağırmış olsanız bile. İnanılmaz ama bunu hepimiz yapıyoruz.
"Ama sabıkalı seks suçluları böyle yapamaz" diye düşünüyorum.
Böyle delirdiğimde... Tescilli bir seks suçlusu gibi
davranılmam gerekiyordu.
Kapı kapı dolaşmak zorundalar ya hani. "Komşunuzum.
Geçmişim var." Bir toplantıya gitmek zorundaymışım gibi,
"Merhaba, ben iyi bir insanım, ama yolun ortasında 'Bugün meditasyon yaptım'
diye bağırdım ve..." Bundan öylece kurtuldum.
Bir partiye gidiyorsunuz
partnerinizle birlikte arabadasınız ve ondan nefret ediyorsunuz.
"Bu kıyafet uyumlu değil.
İşin komik yanı, anneni ne kadar sevdiğinden bahsetmen
ve sana eskiden bunları giydirmesi. Sana giyinmeyi öğretme konusunda
çok rezilmiş.
Evet, annene laf edeceğim. Evet, ediyorum. Evet.
Hayır. Sakın... Başlama.
Biliyor musun? Bu partiye beş dakikalığına gideceğim
ve seni görmek istemiyorum. Benim arkadaşlarım, senin değil."
Sonra içeri girip, "Hey, kek getirdim." Şu haldesiniz...
Bütün gece kalmak istersiniz. "Eğleniyor muyuz?"
O, köşededir ve arkadaşlarınız şöyle der:
"Harika bir kadın değil mi?" O da, "Çok harika" der.
Sonra arabaya binersiniz, önceki kavgayı unutursunuz,
şöyle dersiniz: "Kekler harika değil miydi? Harikayım."
Size şöyle diyen gözlerle bakar: "Sus. Kim olduğunu biliyorum."
Biraz belalı bir tip olduğumu sezdiğinizi biliyorum.
Yani... O hikayeden dolayı değil ama dövmem olduğunu anlamışsınızdır.
Eminim.
Yani tabii, herkes dövme yaptırmıyor.
Belalı tipler vardır ve diğerleri ve...
Ama bir dövmem var ve sadece bir tane olacak.
Bence dövme olayı çocuk gibi.
Bazı insanlar bir tane ister,
bazıları istemez, bazıları birkaç tane ister...
Hepsi kollarındadır ve büyük bir çalışma gibi görünür. Ama...
Ama bir yere gidersiniz, yatarsınız, çok acır ve şöyle düşünürsünüz:
"Tanrım, umarım çok beğenirim. Kalıcı olacak."
Evet...
Evet, bir çocuk yerine dövme yaptırdım.
Ve... Ben bir kere yaptıran tiplerdenim.
Yani dövmem anlamlı olmalıdır, değil mi? Eğer...
Dövme yaptırmayı düşündüyseniz, bir süre düşünürsünüz.
"Salakça bir şey yaptırmak istemiyorum. Anlamlı bir şey yaptırmalıyım."
Tüm hayatım boyunca özlü bir şey bulmak için bekledim.
Vücuduma kalıcı olarak koyabileceğim, anlamı olan bir şey.
Birkaç yıl önce bir şey düşündüm ve şöyle dedim:
"Yaptırma, bir yıl daha ver
ve hâlâ düşünüyorsan, yaptır." İşte böyle yaptım.
Kolunda dedesinin adı ve doğum tarihi yazılı
bir dövmesi olan arkadaşımdan ilham aldım.
Çünkü harika bir hikayesi var...
Arkadaşımın dedesi Yahudi soykırımından canlı kurtuldu,
çünkü bir Nazi'ydi.
Ama...
Hayır... Tamam.
Bu...
Bu komik bir şaka. Bu...
Sizi kandırmadım, gerçekten de arkadaşımın hikayesi var.
Anlatmak istedim çünkü arkadaşımın dedesi
Yahudi soykırımında hayatta kaldı.
Ve arkadaşım da tıpkı babası gibi ve babasının babası gibi
ve bu ülkedeki pek çok kişi gibi depresyon ve anksiyete sorunları yaşıyor.
Ve anlatacağı hikaye, zihninin kurtuluş hikayesiydi.
O, kamptayken Tanrı'ya şükredermiş ve şöyle dermiş:
"Ben... Eğer böyle bitecekse, tamam,
ama beni ben yaptığın ve kötü insanlardan yapmadığın için teşekkür ederim.
Kalbime sevgi koyduğun için teşekkürler." Ve bu, aklı baştan alır cinsten.
Tabii ki bu adamın adı bileğe yazılır.
Duyduğum en güzel hikaye.
Ve benim ailemde böyle biri yok.
Ben...
Bostonlu Katolik bir aileden geliyorum
ve biz Tanrı ile öyle konuşmuyoruz.
Tanrı'yı sevmiyoruz. Tanrı'ya kızgınız ve onun da bize kızdığını düşünüyoruz.
"Jennifer, neden kötü bir şey gerçekleştiğinde şükredesin ki?
Bu, Tanrı kızgın demektir... Seni cezalandırıyor.
Jennifer, sana karşı çok kötü olan bu Tanrı'ya neden şükran duyasın?
Belki durumunu sevdiğini düşünür ve seni öyle bırakır.
İyi bir şey olmadığı müddetçe Tanrı'yı bu şükretme işiyle
rahatsız etmiyoruz.
Ailemizde kötü hiçbir şey olmadı ama olabilirdi
ve biz önceden şikayetçi olacağız ve tetikte olacağız.
Dolayısıyla bizim aileden çıkan bir sözden dövme olmaz."
Başka yere bakmam gerekti.
Size dövmemi göstereceğim... Sonra da açıklayacağım.
Teşekkürler.
Ayak bileğimde. Bileğimde.
"JKL" yazıyor. Bu da YDE demek.
Yani, yaşamaya devam et.
Matthew McConaughey'in meşhur sözü.
Teşekkürler.
Bu dövme daha ciddi olamaz.
Buna tüm kalbimle inanıyorum.
Yaşamaya devam et... Bana ilham veriyor.
Ve intihara meyilli değilim.
Ama bir vücutta sıkışmış bir ruhum. Doğmayı ben istemedim
ve ölmekte serbestim. İşte her gün içerisinde yaşadığım bok bu.
Ve...
Evet.
Buna heyecanlanmanız hoşuma gitti. "Evet, doğru. Sıkışmış durumdayız."
Yargılamadan önce, sığ bir Hollywood insanı olduğumu düşünüyorsanız... Hayır.
"Yaşamaya devam et" in bir hikayesi var.
Dede dövmesinin arkasında bir hikayesi olan arkadaşım gibi.
Manikürcüdeydim ve kötü bir gün geçiriyordum
ama neden kötü bir gün olduğunu bilmiyorum. İyi hissetmiyordum.
Fiziksel olarak iyiydim.
Zihinsel olarak pek değil.
People dergisine bakıyorum.
Matthew McConaughey'yle ilgili bir yazı var.
O da vaktinde zor bir gün geçirmiş.
Neden güldüğünüzü anlamadım. Bu çok ciddi.
Genç ve Heyecanlı'nın çekimlerindeymiş ve büyük bir yıldız olacağını biliyormuş
ama babası ölüm döşeğindeymiş ve o da şöyle demiş:
"Aynı anda hem iyi bir şey hem de kötü bir şey oluyor.
Sanırım yaşamaya devam etsem iyi olacak."
Sonra da bu, onun meşhur sözü olmuş.
Ve sessizliğinizden anladığım kadarıyla bu hikaye
sizi soykırım hikayesi kadar etkilemedi.
Ve bunda bir sorun yok. Farklı insanlara farklı şeyler.
Bu dövmenin olayı, bunun uygunsuz bir yerde olması.
Eğer arkadaşım kötü bir gün geçiriyorsa koluna bakıp
şöyle diyebilir: "Dedeminki kadar kötü değil."
Bense şöyle yapmalıyım:
"Bir dakika sonra bu uçağa bineceğim, kötü bir gün geçiriyorum
ve bana bir hatırlatıcı lazım... Geç... Hadi. Devam et."
İnsanlar, dövmeler hakkında, "Yaşlanınca pişman olacaksın. Salakça duruyor" diyor.
Bense, "Şimdi bile öyle duruyor, buna hazırım. Sağ olun" diyorum.
Dövmeyi... Dövmeyi aslında geçen sene doğum günümde yaptırdım.
Bu sene eğlenceli bir şey yapmadım. Annemden hediye aldım.
Tek hediyem değildi, ama bana bir parça kağıt verdi.
Yaşlandığı için böyle yapıyor artık.
Vasiyetini hazırladı mı bilmiyorum ama bana bir şeyler gönderiyor,
görüştüğümüzde bir şeyler veriyor ve hep dramatik bir konuşma yapıyor.
"Jennifer, sana bunu vermek zorundayım
çünkü ölürsem bunun bende olduğunu nasıl bileceksin?"
Bense, "Evin altını üstüne getiririm. Her şeyi alırım merak etme" diyorum.
Ama bana bunu veriyor ve bu şey, benim yaşımda.
42 yaşında.
Ben ufak bir bebekken benimle birlikte hastaneden ayrıldığında
ona verdikleri kağıt parçası.
Biliyorum, çok tatlı. Doğduğumda üç buçuk kiloymuşum. Çok zayıf.
Şimdi ise 42 yaşındayım ve bunu yaşadım.
Hani kadınlara ve erkeklere iltifat ederken
ne kadar genç görünüyorsun, deriz ya? Korkutucu bir şey.
Bunu insanlara yapmayın, tamam mı? "Yaşını göstermiyorsun" diyerek
iltifat etmeyin. Yapmayın.
20'li yaştaki kızların şunu demesi hoş değil:
"Aman Tanrım, yaşıtımsın sandım." İltifat değil. 20'li yaşlarımı yaşadım.
Dört oda arkadaşım ve kirli havlularım var gibi görünmek istemem.
Öyle görünmek istemiyorum.
Evet... Teşekkürler.
"Hanımefendi" denilmesini seven tek kişi benim. Bayılıyorum...
Biri, "Para üstünüz, hanımefendi" dediğinde
"Fark ettin. Teşekkürler. Evet.
Çok zengin hikayelerle dolu bir hayatım oldu. Evet. Ben...
Hayır, anlatacak vaktim var.
Bir çağrı cihazım vardı, tabii, evet. Ben...
Tarama çıkmadan önce kasiyerdim, para üstünü kafamda hesaplardım.
Bruce Willis bir R&B albümü yapma kararı aldığında hayattaydım.
Evet.
Çok şey gördüm. Teşekkürler."
Her neyse, annem bunu verdi.
70'lerde, bakmanız gereken bir canlı, yani çocuğunuz olduğunda
verdikleri tek şey buymuş. Şu kadarcık bir kağıt.
"Al. Güle güle."
Bu bana çok garip geldi.
Şöyle yazıyor: "Dostlar ve akrabalar, bu insanlar bebeğinle ilgilenir."
Teşekkürler.
"Oğlunu tutup ona sarılmak isterler."
70'lerde kız yoktu.
"Ziyaretçileri bebeğinden uzak tutman için seni uyarmalıyız.
Yeni doğan bebek mümkün olduğunca kendi haline bırakılmalıdır."
Bu da günümüzden farklı. Arkadaşlarımın evine gittiğimde
"Bebeğe bak, kundakla, bebeği emzirebilirsin. Sorun değil" diyorlar.
Ama 70'lerde şöyle oluyordu: "Joyce, senin bebeğin olmadı mı?"
"Evet, üç ay önce."
"Nerede?" "Diğer odada.
Henüz dışarı çıkarmadık.
Doktorun dediğini biliyorsun...
Çok fazla bakmak, dokunmak ve üzerine titremek...
İyi olma hissiyatı yaratabilir. Biz onu istemiyoruz. Biz sadece...
Ona bakma."
Ama...
Burası en sevdiğim kısım. Kafalar karışırsa üzerinden bir daha geçebiliriz.
Ağlamayı açıklıyor. Bebek neden ağlar?
Sıcaklamış, aç, susamış. Anladık.
İşte bir diğeri.
"Emzirmenizin üstünden üç saat geçmişse
bebeğe batan iğne olup olmadığını kontrol edin.
Ve altını değiştirin."
Çok genç olanlar için açıklayacağım.
Cırt cırt, 40'larda icat edilmiş olmasına rağmen, bezlere konulmazdı.
Aslında bezlerde olup olmadığını bilmiyorum.
70'lerde benim evimde cırt cırtlıbezler yoktu.
Evimizde bir şey yoksa, onun henüz icat edilmediği söylenirdi.
Ben "Mikrodalga alabilir miyiz?" derdim, annemler "Daha icat edilmedi" derdi.
Ben "Aman Tanrım, çok zeki olmalıyım. Nasıl bildim..." diye düşünürdüm.
Ama biz... Bizde cırt cırtlı bez yoktu.
O zamanlar kumaş bez ve üzerimizde dursun diye çengelli iğne vardı.
Sorun yok. Bebeğe iğne batmadığından emin olun.
Ama neden üç saat beklemelisin ki?
Bebeği...
Bebeği besleyip,
aile ve arkadaşların göremediği diğer odaya yatırıp...
beş dakika sonra üzerinde iğne olup olmadığını kontrol edemez misin?
Eğer yoksa, "Sanırım bir süre ağlayacak" dersin.
Ama hayır, burada üç saat diyor.
Üç saatte, bir film izleyebilirsin. Ama o zamanlar video kaset yok tabii.
Dolayısıyla sinemaya gitmelisin ve döndüğünde
çocuğunu kontrol etmeden önce 15 dakikan daha kalmış olacaktır.
"Kontrol etmeli miyiz?" "Üç saat diyor. Bunaltmayalım şimdi."
"Haklısın 15 dakikamız var. Bana bir içecek getir, sonra bakarız..."
Bana batıp içimde büyüyen iğnelerle başka bir odaya
atıldığımı biliyorum.
O yüzden yalnızken çok rahatım ve akupunktur yapıyorum.
Ama...
Yalnız seyahat ederim, bu yıl yalnız başıma İtalya'ya gittim.
Ve bu da, insanların bir sürü tepki vermesine neden oldu.
Sanki "Bu sene bir ırk isyanı başlattım" dedim.
İnsanlar şöyleydi: "Ne? Ne yaptın?"
İnsanlar yalnızlıktan çok korkuyor.
Ben yalnızlığı seviyorum. Bence harika.
"Nasıl yapıyorsun?" diye soruyorlar.
Diğer insanları sevmediğime karar verip yanımda olmamalarını nasıl mı sağlıyorum?
Çok kolay. İnsanlar şöyle:
"Sinemaya yalnız gitmek istemem."
Neden bir başkasıyla birlikte gitmek isteyesin?
Bir başkasıyla sinemada ne yapabilirsin?
Orasını burasını ellemek dışında tabii.
Sinemada yapacak bir şey yok ki.
Ben bir yetişkinim.
İnsanlar yalnız olduğum için beni ezik olarak görüyorsa da umurumda değil.
İnsanlar bu geziye gölge düşürmeden önce bunun için heyecanlıydım.
Babam "IŞİD'den korkmuyor musun?" diyordu.
"IŞİD her yerde. IŞİD'den korkmalısın."
"Kim... Ben bir kadınım. IŞİD'den korkacak vaktim yok. Yaşlı adamlardan
korkmakla meşgulüm, dalga mı geçiyorsun?" diye düşündüm.
Gece 1:00'da bir bar önünden geçtiniz mi? Beyzbol şapkalı adamlar çıkarken?
IŞİD de neymiş? IŞİD çok şirin kalır.
IŞİD'in barmen gibi kıyafet ve sakalları var.
IŞİD, onlar... Onlardan hiç korkmuyorum.
Evet...
Gezim için valiz hazırlıyorum ve "Nereye gitmeliyim?" diyorum.
Ne yapacağımın, nereleri göreceğimin bir listesini hazırlıyorum.
Son anda Google'ladım, çünkü Venedik'e bir gezi planlamıştım.
Google'a yazdım:
"İtalya'da kadınların tecavüze uğramadığı en güvenli yerler?"
"Tecavüz, dedi." Size bir şey anlatayım.
Tecavüz var. Bundan bahsedeceğim. Bu bir şaka değil, gerçek.
Buna baktım çünkü tecavüze uğramak istemiyordum.
Erkekler tecavüzü bırakınca tecavüzden bahsetmem.
Bana hakaretten bahsetmeyin.
Evet...
Ama bu doğru, bu şey için İnternet siteleri var. Sadece Yelp var ama.
Aslında Yecavüz de olmalı. "Nerede tecavüze uğrarım? Yardım" gibisinden.
Sonra da o siteye girersiniz.
Evet... Venedik'te çok güvende hissettim.
Ve merak eden varsa, oradan sağ salim geldim, çok güvenliydi.
Ama insanlar şöyle diyordu:
"Bekleyip bir erkekle gitsen?"
Güvenlik için değil. Sanırım yanınızda erkek olmadan gitmek çok eğlenceli değil.
Ve benim bir ilişkim var. İnsanları daha da şaşırtan buydu.
"Neden o da gitmiyor?"
"Çünkü ben komedyenim. Bir iş için Avrupa'ya gitmem gerekecek.
Birkaç gün İtalya'da gezerim, dedim
ve onun da bir işi var, o da onu yapabilir."
"Sana kötü davranıyor" dediler. Bense, "Hayır, sadece...
Onun farklı bir işi var ve benim boş vaktim olacak ve...
İtalya'ya gitmemek hata olurdu, sadece iki saat uzakta" dedim.
Onlarsa, "Bunun için senin yanında olmalı" dediler.
Bense, "Kemoterapi değil ki, gezmeye gidiyorum.
Gezmeye gidiyorum.
Sorun yok, orada da yemek var, şarap var,
konuşan insanlar var, tıpkı burası gibi, aynı burası" dedim.
Ama anlamıyorum.
Tabii ki bazen partnerinizle zaman geçirmek istersiniz.
Ama seyahat... Neden ilişkiyi riske atayım? Neden partnerle seyahat edeyim?
Eşimle bir kere Paris'e gittim. Tahmin edin ne oldu? Artık eski eşim.
Partnerinizle seyahat etmek zorunda değilsiniz.
Günde 24 saat onları ve ne yaptıklarını görüyorsunuz
ve şöylesiniz:
"Neden uçakta bacaklarınla yürüyorsun? Tanrım!"
Yalnız seyahatte ise elinizle yiyebilirsiniz. Pizzayı kastetmiyorum.
Bir salata yiyordum. Üstüme sürüyordum. Harikaydı.
Gezimin kötü olan tek yanı,
ve İtalya'ya yalnız gitmek gibi ayrıcalıklı bir şeyden
yakınmayı istemiyorum ama...
Bir yürüyüş turu ayarlamıştım çünkü çok seviyorum.
Venedik'in hayalet turlarını ayarlamıştım ve çok eğlenceli olacağını sanıyordum.
İnternet sitesini okuyordum, insanlar yorum yazıyordu.
"Çok eğlenceliydi, sonra bir tiyatro grubu önümüze atladı
ve bizi korkutmaya çalıştı
ve 1700'lerde insanların katledildiği yerleri gördük,
korkunç hayalet hikayeleri dinledik
ve gizli kanalları gördük ve şunun sırrı, bunun sırrı..."
"Bundan istiyorum. Tüm sırları istiyorum" dedim.
Kaydoldum.
Ve Venedik'teki son gecemdi.
Ve son dakikada, şirketten gelen e-posta onayını kontrol ettim.
Yanlışlıkla özel bir tura kaydolmuşum.
Dedim ki: "Hayır." Anlayışınız için teşekkürler.
"90 dakika boyunca biriyle yalnız yürümek istemiyorum.
Bu kabus" diye düşündüm.
Ve beni köprüde onunla tanıştırdılar, bir romantizm hikayesi gibi.
Beni gördü ve şöyle dedi: "Tek sen misin?"
"Evet" dedim.
"Ah, bu kalbimi kırdı" dedi.
Ve böyle abartılıydı.
"Sana hayalet hikayesi turu yaptırmak istemiyorum.
Çok üzücü. Venedik'te yalnızsın.
Hayır. Aşk hikayesi turu yapacağız."
"İnsanların nerede öldürüldüğünü görmek istiyorum.
Ölü bebekleri anlat. Bütün manyakça şeyleri duymak istiyorum."
Şunu sordu: "Adam nerede?"
Erkek arkadaşımı mı kastetti yoksa üzerimize gelen "adamı" mı emin değilim.
"Adamın nerede olduğunu bilseydim, hepimiz kurtulurduk." Değil mi? Neyse...
Neden bahsettiğini bilmiyordum. Çok endişeliydi, açıklamam gerekti.
"Ben..." Tüm yürüyüş turları böyle başlar. Açıklarsınız.
İlişkiniz var, çok mutlusunuz.
Biraz yalnız vakit geçiriyorsunuz. Endişelenme.
Sonra dizlerimin üstüne çöktüm ve bağırdım:
"Tanrım, neden, onu özlüyorum!
Bir haftadır penis görmedim! Tanrım!"
Ama sonra tura başladık.
Ama... Diğer sorun... Bir adamla beraber olan kadın olmak değil.
Biriyle beraberliğiniz varsa ve yürüyüş turunda yalnızsanız
sizden faydalanmaya başlayabilirler. "Hanımefendi, sizin için uygunsa
bu akşam yürümek istemiyorum" diyordu.
Bense, "Yanlış iş seçmişsin" dedim.
"Biraz yorgunum.
Zorlu bir gün oldu. Üzgünüm ve hava sıcak.
Burada dursak olur mu?" dedi.
Ben de, evet, dedim.
Bir köprünün altında bir adamla durdum,
bana 90 dakika boyunca hayalet hikayesi olmayan
hikayeler anlattı, tamam mı?
Ve kaçınılmazın olacağını biliyordum.
Olacağını biliyordum.
Bana neden İtalya'da olduğumu sordu.
"Tatil" dedim. "Ama neden yalnız?" dedi.
"Tamam, Londra'da çalışıyordum, buraya geldim" dedim.
"Ne iş yapıyorsun?"
Ben... Komedyenim demek istemedim.
Sizler, biz sahnedeyken iyi davranıyorsunuz
ama gerçek hayatta, insanlar bize berbat şeyler diyor.
Komedyen olduğumuzu öğrenince, "Komik gözükmüyorsun."
"Kalın bağırsağımı aldırıyorum, ondandır."
Evet...
Ne zaman bir otele girsem, Uber çağırsam bir yalanım olur.
"Buraya hangi rüzgar attı?" Hemen susturur.
"Arkadaşım kürtaj yaptırıyor. Hemen gelmem gerekti.
Ve kendisi bir erkek. Garip bir prosedür...
Lütfen beni rahat bırakın. Ben..."
Neyse, komedyenim dedim ve şöyle dedi:
"Hanımefendi, bu bir provokasyon değil
ama hayatınız yeterince ilginç görünmüyor,
dünyayı gezip anlatma ihtiyacı duyduğunuza göre."
Adam haklı, değil mi?
Ve tur da böylece bitti "provokasyon değil" deyince.
Ve sonra da beni provoke etti.
Sonra da güzel bir şey yaptı.
Meditasyon yaptığım için olumlu bakmaya çalışıyordum.
Beni bir İtalyan restoranına götürdü. Yani, sonuçta İtalya'daydım.
Beni bir restorana götürdü, İtalyan restoranı dememe gerek yok.
"Burası bir İtalyan restoranı mı nedir?"
Beni...
Beni bir restorana götürdü. Benimle oturmadı,
sadece götürdü.
Çok minnettar oldum çünkü Büyük Kanal'daydı
ve bir yere gidince
bazen otantik restoranı turistik yerden
ayırt edemezsiniz ya?
Şöyle dedim: "Asla burayı tercih etmezdim.
Büyük Kanal'daki restoranlara bakarak neyin otantik neyin turistik olduğunu
bulamazdım, beni buraya getirdiğin için teşekkürler."
Sonra masamın yanında durdu, garson şarabı getirdi. Bir şeyler
olmaya başladı ve sonra "O zaman size bir hikaye daha anlatabilir miyim?" dedi.
"Tamam" dedim.
Hayalet hikayesi anlatmamıştı, ben de, "Belki şimdi" dedim.
"Bana algı ile ilgili bir hikayeyi hatırlattınız" dedi.
"Görünüşüne bakıp hangi restoran iyidir bilemem, dediniz.
Hayat da böyle değil mi?
Bir adama ya da kişiye bakarak ruhlarında ne olduğunu bilemezsiniz.
Belki eğlenceli biridir. Gelir komik hikayeler anlatır.
Ama belki de evine gider ve intihar eder."
"Bu kadar mı?" "Evet." dedi.
"Tamam, şey, iyi geceler. Tur için teşekkürler" dedim.
Ne...
"Yaşamaya devam et."
Hiç korkunç hikaye anlatmadığı için canım sıkılmıştı.
Sadece aşk hikayesi anlattı. "Bu çok... Ben...
Herkes bu dünya için yaratılmamış. Ne istediği umurumda değil" dedim.
Sonra, belki de şikayet etmeliyim, dedim ama onu kovdurmak istemiyorum.
Ama şikayet edip paramı almak istiyorum.
Ve müdürün herkese şöyle demesini istiyorum:
"Turlarda öyle rahatça takılamayız.
İnsanlara istediklerini verin." Şu anda müdürü arasam ne olur?
Şöyle derse: "Sergio?
19.00'da köprüde sizinle buluşmadı."
"Buluştu" derdim.
"Hayır, efendim, 18.30'da intihar etti" derdi.
"Aman Tanrım, bu gelmiş geçmiş en iyi hayalet turuydu!" derdim.
Evet. Böyle bir intihar esprisini seversiniz, değil mi?
Ben hastalık hastası biriyim ama...
Bir şeyler icat etmiyorum.
Sadece bir şey olduğunda, olduğundan kötü olduğunu düşünüyorum.
Altı ay önce başımdan doktorumla ilgili bir şey geçti...
Gerçekten ölüyor da olsam bir yıl boyunca gelemeyeceğimi söyledi.
Çünkü öyle bir hipokondriyak nöbeti geçirdim ki...
Saçma sapan davrandım.
Şimdi, size hikayeyi anlatmak istiyorum ama filme çekiliyor
ve bir klişe olarak üzerime yapışacak.
Çünkü hikayede adetim de geçiyor.
Kadınlar adetlerinden bahsedince insanlar rahatsız oluyor.
"İnsanlar." Erkekler.
Evet... İnsanlar genelde kadınların komik olmadığını düşünür.
Tamam, güzel. Bunun için bir şey yapamam.
Komik olmadığımı düşünüyorsanız, diğer kadınlara bakın, değil mi?
"Kadınlar" bir komedi türü değildir.
"Kadınlar" bir insan türüdür.
Kadınlar insandır bence, emin değilim. Her neyse...
Adet hakkında konuşmanın neden zor olduğunu düşünelim.
Bence insanlar adetin ne olduğunu bilmiyor.
Bu yüzden bir erkek bunu duymak istemiyor çünkü şöyle diyor:
"Salak hissediyorum. Bu ne, bilmiyorum."
Sorun yok. Bunu bize de anlatmadılar.
11 yaşıma girdim, annem, "Adet olacaksın" dedi.
"O ne?" "Olacağın bir şey."
"Ne zaman?" "Şimdiyle önümüzdeki yedi yılda bir ara." "Tanrım."
Sonra da okula gidip "Adet olacağım. Adetim nedir?
Buradan çıkıyor. Oldum mu? Kimse görüyor mu?" diyorsun.
Ve bu... Bu...
Adet şu... Eğitimle başlayalım
ve hipokondri ve adetimle ilgili komik hikayeye gelelim, tamam mı?
Başlıyoruz. Adet nedir bilmeyen varsa,
bir kadın eğer hamile değilse her ay rahmi kanar,
edepsiz bir orospu olduğu için...
Tanrı'nın onu göndermesinin tek amacını gerçekleştirmemiştir.
O amaç da bebek yapmaktır.
Ve bu da, üç beş gün süren cezasıdır.
Evet... İşte adet budur.
Şimdi...
Erkekler bunu kaldırabilir, değil mi?
Erkeklerle dalga geçmiyorum. Yani, ben...
Olay şu... Erkekler, biz adetten bahsedince bize karşı kötü davranmıyor.
Bize kötü davranmıyorlar. Sadece duymak istemiyorlar.
Bunu anlıyorum çünkü hayat sana her şeyi sağlıyor
ve bilmediğin bir şeyi duymak zorunda değilsin.
Ve bu çok korkutucu olmalı, bu durumda kaldığınızda...
Erkeklere karşı nazik olmalıyız.
Eski, pis anlayışı sevmiyorum. "Erkekler adet olsaydı
şöyle derlerdi: 'Evet, her yer kan. Barımın adı bu olsun. Evet...'"
Bilirsiniz.
Belki doğru olurdu belki olmazdı. Ama erkekler adet görüyor olsaydı
o zaman kadınlar adet görmüyor olurdu,
dolayısıyla bu, doğru olur muydu, bilmiyorum.
Eşitsizlik olurdu. Ben erkek vücudundaki
şeyleri anlamadığımda nasıl oluyorum biliyorum.
"Neden taşaklarınız var?" gibi. "Çünkü var." "At gitsin."
İlla kibar olacak değilim ya.
Acaba erkekler adet olurken biz adet olmasaydık ve adet olan
bir erkek arkadaşım olsaydı nasıl olurdum, merak ediyorum.
Yemekteyken erkek arkadaşım tuvaletten çıkıp,
"Jen, gitmeliyiz" deseydi.
"Jonathan, daha aperatif siparişi vermedik."
"Jen, bir gün erken adet oldum ve beyaz pantolon giyiyorum.
Gitmeliyiz."
"Bir gün erken adet oldum derken?
Her ay aynı gün olmuyor mu?" "Hayır, hormonal bir şey
ve düzensiz. Kontrol edemiyorum."
"Vücudumu kontrol edemiyorum.
Hormonlar yüzünden oldu.
Hadi, kontrol edebilirsin."
"Jen, yapamam." "Lavaboda tampon var mı?"
"Hayır, bitmiş ve ben... Gitmeliyiz."
"Çantanda bir tampon var mı, Jonathan?"
"Hayır, unutmuşum."
"Jonathan, sana kaç defa adam olmanı
ve ne olur ne olmaz, erken adet olursan diye çantanda tampon taşımanı söyledim.
Ve adet olmayı beklediğin haftada
neden beyaz pantolon giyiyorsun?
Tanrım, ne... Ne zamandır oluyor bu, 20 yıl oldu mu?
Bunu neden yapamıyorsun, Jonathan? Sen gidebilirsin. Ben burada yiyorum.
Bu rezervasyonu iki hafta önce yaptırdık. Git, ben kalıyorum.
Git. Ceketini beline sar Jonathan. Herkes adetini görebiliyor."
Sonra da arkadaşımı ararım, "Restoranda yalnızım.
Evet. Ama Jonathan adet oldu.
Hayır, tabii ki.
Olacağını bilmiyordu, hayır. Hiç bilmiyor.
Jonathan'ın tamponu var sanki. Deli misin?
Jonathan'dan bahsediyoruz. O.... Onunla olabilir miyim bilmiyorum
çünkü, kendi için plan yapamıyorsa, benim için nasıl plan yapacak ki?"
Eğer erkekler adet olsaydı kadınlar böyle olabilirdi.
Bana olansa şu.
Benim adetim her ay aynı gün oluyor.
Hiç erken olmadı, geç de olmadı. Kramp da girmiyor. Teşekkürler.
Evet...
Bir sabah... Ben 41 buçuk yaşımdayken
ve bunu hissederken... Bunu düşünürken...
Tanrım... Neredeyse 50.
Yani tam olarak değil ama... 13 yaşıma kıyasla daha yakındayım.
Değil mi?
Sabah uyandım ve kadınlar tuvaletine gittim.
Evimde kadınlar tuvaleti yok.
Kadınlar, erkekler, engelliler falan değil... Gittim... İşeyecektim.
Donuma baktığımda taze kan damlaları gördüm.
O zaman, adet olmam gereken tarihe iki hafta vardı.
Ve rahim kanına benzemiyordu.
Parmaktan damlayan kan kadar tazeydi. Yıllar yıllar önce
ev arkadaşımın kedisinden çıkan kana benziyordu.
Brooklyn'de oda arkadaşıyla yaşayan bir gençken, arkadaşımın
ölüm döşeğinde bir kedisi vardı.
Kedi, vücudunu zeminde sürümüştü
ve kan damlaları çıkıyordu çünkü kedi, böbrek yetmezliği yaşıyordu.
Aynen öyle. Ve arkadaşım kediyi kafese koymak zorunda kaldı
ve kedi o gün uyutuldu.
Sabah kan damlalarının göründüğü aynı gün içinde.
Kendime baktım ve dedim ki, "Bugün uyutulacağım gün.
İnsan boyutunda bir kafesim yok ve yalnız yaşıyorum.
Bir aile kurmazsam bunun olacağını biliyordum
ama kendimi uyutmam gerekecek.
Veterineri arayıp randevu alacağım."
Çünkü iç kanama olduğunu biliyordum.
Böbrek yetmezliği yaşıyordum. İç kanamam vardı.
Ama çılgına dönmeden önce, vajinamda cam mı var diye baktım.
Emin olmak istedim...
Çünkü bazen uyku hapı alıyorum. Onlarla uyurgezerlik yaşanabilir.
Gecenin bir yarısı uyurgezerlik yaparak
bar kavgasına girmediğimden, şişe kırıp içime sokarak
"Gel bakalım!" diye bağırmadığımdan emin olmak istedim.
Evet...
Arkadaşlarımı aradım, "Vajinamla bir bar kavgasına mı girdim?" dedim.
Onlar da "Sanmıyorum" dediler. "Teşekkürler.
Kötü haber şu ki, bugün uyutulmam gerekecek.
İç kanamam var. Doktorumu arayacağım" dedim.
Sonra aradım. "Gelmem gerekiyor. İç kanamam var" dedim.
Gittim, oraya bir sargı yerleştirdi. Çok saçmaydı.
"Bu adet değil. Film çek. İç kanamam var.
Böbrek yetmezliği yaşıyorum. Çok hızlı. Hadi" dedim.
Baktı ve şöyle dedi: "Jen, bu senin adetin."
"Hayır, değil" dedim. "Evet, öyle" dedi.
"İki hafta daha olmamam lazım." "İki hafta erken olmuşsun."
"İkinci bir fikir almak istiyorum" dedim.
"Ne hakkında ikinci bir fikir istiyorsun?" dedi.
"Bunun iç kanama olduğunu düşünüyorum" dedim.
O da, "Değil" dedi. "Nasıl biliyorsun?" dedim.
"Çünkü kanı dışarıda görüyorsun" dedi.
"İnanılmaz bir noktaya parmak bastın.
Onu hiç düşünmedim.
İnsanlar bu yüzden iç kanamadan ölüyorlar
çünkü kanı görmüyorlar.
Tamam, anladım.
İyi. Tamam. Tam bir malım."
Bana baktı ve dedi ki: "İyi misin?"
"Sanmıyorum, hayır..." dedim.
Bir çocuğa diş fırçası veren diş doktoru gibi bana bir tampon verdi
ve "Çık buradan" der gibiydi. Ve...
Şimdi, işin en kötü yanı da Amazon'da tampon üyeliğim var.
İptal etmeyi de hep unutuyorum ve her ay bir sürü tampon geliyor.
Tampon dolu bir dolabım var. Benden çok yaşayacaklar.
Ben... Ben, onlar bitmeden menopoza gireceğim. Öleceğim.
Bir gün bir sandalyede olacağım, vücudumda hiç kan kalmamış:
"Bunu geçtim, dişimde bile kan görmedim" diyeceğim.
Çocuğum yok. Bunları verecek kimsem yok.
Cadılar bayramında her yıl tuhaf kadınım. "Şeker mi, şaka mı?" diyorlar.
"Bir gün kadın olacaksın. Evet, bunu al" diyorum.
"Sen bile, ufak oğlan, bilemezsin. Al, alın, herkes alsın."
Bedenlerimiz hakkında bilmediklerimiz inanılmaz. Bunları düşünmüyoruz.
Ben büyürken bedenim hakkında hiçbir şey öğretilmedi.
Bekaretimi kaybettiğimde neredeyse 22 yaşındaydım.
Bundan çok utanıyorum. İleri bir yaş olduğunu düşünüyorum, saçma buluyorum.
Ve bekaretimi kaybettiğim kişi bile durumdan habersizdi. Çünkü 16 yaşımda
bir söğüt ağacının altında kaybettiğim yalanını söylemek zorunda kalmıştım.
Yalan söylerken çok detaycı olunur, değil mi?
Bekaretimi 21 yaşımda kaybettim, neredeyse 22 iken, 21 yaş 11 aylık iken.
Çok iffetli olduğumdan değil. Bekaretimi kaybetmek istedim.
Küçüklüğümden beri hayatımın amacı oldu bu.
Bir gün büyü ve bekaretini kaybet.
Ve beni durduran şey ise... Katolik olmakla ilgiliydi.
İlk olarak seksin ne olduğunu bile tam olarak anlamamıştım, tamam mı?
Yani, seks eğitimi aldım, hepimiz gibi.
Ama yani, nasıl tokuşacağını öğretmediler, şey gibiydi...
Sevişmek ve duygusallık hakkında hiçbir şey anlatmadılar ve...
Eşcinseller hiç dahil olmadı.
Erkek, kadının yanına yatardı ve kadın hamile kalırdı.
"Kim neden yapsın ki bunu?" derdim. Ve...
Hayat boyu tek kişilik yatak, değil mi?
Seks eğitiminde kızlara verilen tek şey fallop tüplerinin büyük bir posteriydi.
"Bunlar benim içimde mi?" diye düşündüm.
Dev gibi duruyorlardı. "Neden ağzımdan çıkmıyorlar?" Şey gibiydi...
Orada bir vajina vardı, tam burada da bir yumurta.
Tutucu eldivenindeki bir top gibiydi.
Yumurta hep oradaymış gibi duruyordu. "Hadi top oynayalım.
Beni dölle. Hadi, tam tur atacağız" der gibiydi.
Ve sonra, erkekler için bir sperm posteri vardı.
Bize şunu öğrettiler,
ufak bir meni damlasında milyarlarca sperm bulunuyordu.
"Tamam" dedim. Tek hatırladığım oydu.
Ergenliğe girince annem şöyle dedi:
"Seks yapma, her seferinde hamile kalırsın."
Haklı olduğunu sandım çünkü o iki işarete tekrar baktım,
yumurta orada hazır bekliyordu ve milyarlarca sperm vardı.
İhtimali nedir ki? Milyarda bir. Bir bebeğin olur, değil mi?
"Nasıl olur da kadınların tek çocuğu olur? Nasıl olur da...
herkesten bebek saçılmaz?" diye düşündüm.
Milyarlarca sperm ve bir yumurta var.
Yani... Bilirsiniz, bekaretimi çok hızlı kaybetmek istemedim.
Katolik Kilisesinin hatasıydı. Ama İsa'yla aram iyidir.
Seks yapmam İsa için sorun olmazdı çünkü İsa orospuları severdi, değil mi?
İncil'de yazıyor.
Fahişelerle takılmış, onun en sevdiği insanlarmış.
Havarilerden bıktığında "Fahişelerim nerede?" dermiş.
"Buradayız."
"Sizi İncil'de yazmayacağız" dermiş.
Ve onlarla arkadaşmış.
Seks yaptığım zaman, İsa'ya itiraf edecektim.
"Seks yaptım." O da: "Çok iyi", ben de, "Haberin olsun" diyecektim.
Ve sorun olmayacaktı.
Korktuğum şey, hamile kalmaktı.
Tabii ki genç bir anne, hatta anne olmak istemiyordum.
Hamile kalırsam kürtaj yaptırmam gerekeceğini biliyordum
ve kilise yüzünden kürtajdan çok korkuyordum.
İsa'dan değil de kilisedeki papazdan.
Kilisemdeki papazın her bir vaazı, kürtaj hakkındaydı.
O gün İncil'in konusu olmasa bile, bilirsiniz.
Şöyle derdi: "Mutlu Noeller, millet.
Bugün burada olmamızın sebebi
Meryem'in bebeğidir. Kimden olduğunu bilmese de, aldırmadı.
Meryem'i kutlayacağız.
Gece kulüplerine giden
ve doğum kontrolü olarak kürtaj yaptıran kızlar gibi değildi.
Kürtaj yaptırırsanız cehenneme gidersiniz.
Kürtaj yaptıran birini tanıyorsanız cehenneme gidersiniz.
Beyler endişelenmesin. Siz kadını hamile bıraktınız.
Ama kadınlar cehennemlik."
"Cehenneme gitmek istemiyorum" diyordum.
Hiçbir zaman hamile kalmama kararı aldım
ve bunu yapmanın en kolay yolu da seks yapmamaktı.
Ve kürtajın ne olduğunu tam olarak anlamamıştım.
Bir hamileliğin, hamilelik olmasını engelleyen
güvenli bir medikal prosedür olduğunu bilmiyordum.
Bebeği dokuz ay boyunca taşıdığınızı sanıyordum.
Sonra da muayenehanede kafasından vurulduğunu.
"Bunu yapmam" diyordum.
Yargılamıyorum ama yapmam.
Evet, seks yerine...
Seks yerine, parmaklanmayı seven kızdım.
Parmaklamayı seviyordum. Seviyor muydum?
hâlâ seviyorum. Parmaklamayı seviyorum.
Parmaklamayı geri getiriyorum. Harika. Herkes yapsın.
Bu sadece... Sadece çocuklara özel değil. Şekerli mısır gevreği gibi.
Yetişkinler de keyfini sürebilir. Müthiş.
Doğrudan kaynağa gidiyorsun. Dünyadaki en güzel his.
Ve... Eskiden beni parmaklayan çok hoş bir erkek arkadaşım vardı.
Ve parmaklandığım ilk seferde... Aman Tanrım.
Daha önce kendime dokunmuştum
ama eller serbest kalınca çok... Çok heyecanlı oluyor.
Ve bu his o kadar güçlüydü ki parmaklandıktan sonra
o andan sonraki parmaklanmadığım her an
derin, karanlık bir depresyondaydım.
Etrafta dolaşan Gotik kızlar
ilgi çekmeye çalışmıyorlar, üzgünler.
Bir kere parmaklandılar ve bir daha parmaklanmadılar.
"Çok karanlık. Her şey korkunç. Hiçbir şey hissetmiyorum" diyorlar.
Her neyse...
Erkek arkadaşım genelde önce üstüme çıkardı çünkü iyi biriydi.
Ama bu sefer karşılığını vermek istedim.
İki kuru elimi aldım
ve penisini aşağı yukarı sıvazladım. Ve neredeyse yanıyordu.
Ve...
Becerikli bir itfaiyeci gibisinden, penisini hortum gibi tuttu
ve bense, "Bende!" diyordum.
Ve 17 yaşındaki bir genç gibi eline geldi.
Bodrumda, tişörtüne sildi.
Ve sonra da karşılığını vermeye geldi.
O parmakta gördüğüm şey...
Göremiyordum ama orada olduğunu biliyordum.
Milyarlarca sperm.
Şöyle demek istemedim:
"Elini yıkar mısın? Anne olmaya hazır değilim."
Çünkü bu salakça olurdu, değil mi?
"Parmaklanmaktan hamile olunmaz. Bize söylerlerdi.
Okulda söylerlerdi" diye düşündüm.
"Tabii bunun ne olduğunu biliyorlarsa ve bunu biz icat etmemişsek."
"Bu hisse ihtiyacım var" dedim, bırak olsun.
Sonucu düşünme. Umurumda değil.
Gecenin bir yarısı uyandım, elimi göbeğime koydum
ve bir kalp atışı hissettim. "Aman Tanrım, anne oldum" dedim.
Çok salaktım.
Bilek dışında bir yerde kalp atışının hissedilebileceğini bilmiyordum.
İlk defa vücudumun başka bir yerinde kalp atışı hissetmiştim.
Ve dört saatte, bir bebek büyüttüm sanmıştım.
"Hızlı oluyormuş.
Kürtajın bu kadar gündemde olmasına şaşmamak lazım.
Orada canlı, nefes alan biri var" diye düşündüm.
Anneme söyleyemezdim. Beni öldürürdü.
O zamanlar İnternet yoktu.
Annem izin vermediğinden değil. Henüz icat edilmemişti, tamam mı?
Tek sahip olduğum, bir daktiloydu. Daktilonuza şunu soramazsınız:
"Parmaklanmaktan hamile kalabilir miyim?"
Çünkü daktilonuzda bir parça kağıt size bakar:
"Hamile kalabilir misin, bilmem. Ben daktiloyum" der.
Öyle kalırsınız. Kesilirsiniz, değil mi?
Kütüphaneye gitmeliydim.
Ve kütüphaneciye de soramazdım çünkü annemin bir arkadaşıydı.
"Parmaklandım. Bebek olur mu olmaz mı, ne dersin?" diyemezdim.
Kart kataloğuna gitmem gerekiyordu.
Gençseniz ve ne olduğunu bilmiyorsanız,
İnternet'ten önce kütüphanede olan şeydi.
Kartlarla dolu bir katalog.
Ve içerisinde, kütüphanedeki her kitabın adı yazılı kartlar olurdu.
Yıllar geçtikçe ve orada daha fazla bilgi biriktikçe
kataloğa daha da fazla kart koyuyorlar.
Başka katalog almıyorlar, hayır. Hepsini tek birine tıkıyorlar.
Parmağınızı içeri sokar, risk alırsınız. Parmağı geri alamayabilirsiniz.
Hamilelikle ilgili kitaplara bakmam gerekiyordu.
Kart kataloğu alfabetik olarak sıralı değil. Hayır.
Dewey Ondalık Sistemi diye bir düzeni var.
Bu da, kütüphanecilerin öğrenmek için
üniversiteye gittiği karmaşık bir sayılar dizisi.
Ama bunu bize lobide verip, "Çözersin sen" diyorlar.
Ve... Hamilelikle ilgili kitapları buluyorum
ve tabii ki H bölümünde hamilelik yazmıyor.
Yaklaşık 12 sayıyı ezberlemem gerekiyor.
O zamanlar zekiydik. 12 sayıyı ezberleyebiliyorduk.
Fotoğrafını falan çekmemize gerek yoktu. Ve...
Sonra tüm yolu geri yürüdüm... Raflara geçtim.
12 sayı örneğini şu anda çok aptal olduğum için vermedim.
Parmaklanarak Hamile Kaldıysan Ne Beklemelisin diye bir kitap yoktu.
Vay be, dedim.
Hiçbir şey yapmadım. Eğer hamile olsaydım
tuvalette doğurdukları TV dizileri gibi olurdu.
Ama dokuz ay sonra, bebek gelmediğinde, "Düşük yapmış olmalıyım. Çok trajik.
Ama benim için çok iyi" diye düşündüm.
Sonradan öğrendim. Tüm gerçekleri öğrendim.
Yumurta orada oturmuyordu, arada bir geliyordu.
Ve kondom kullanırsanız yüzde 99.9 etkili oluyor.
"O zaman bekaretimi kaybetmeliyim" dedim.
Ama erkek arkadaşımla ayrılmıştık ve üniversiteye gitmek üzereydim.
"Bekaretimi nasıl kaybedeceğim?" diye düşünüyordum.
Üniversiteden kimseyi tanımıyorum. Ne yani, gidip bir adama
"Seks yapmak ister misin?" mi diyecektim? Yapmadan aşık olmalıydılar.
Hiçbir şey bilmiyordum.
Sonra şöyle düşündüm: "Bir dakika, tecrübesiz olduğumu
düşünen bir erkeğin ilgisini çekemem.
Hiçbir erkek bakireyle yatmak istemez."
Onu da bilmiyordum.
Kendi hakkımda dedikodu çıkardım.
18 yaşımda, 1992 yılında üniversitedeki herkese
çoktan, on adamla yattığımı söyledim.
Çok fazla. On adam. Şimdi değil ama o zaman fazlaydı.
Çok fazlaydı. 18 yaş için on adam çoktu.
Bazı insanların kasabasında on insan yok. On adam.
1992, masum bir zamandı.
Beverly Hills, 90210, Brenda ve Dylan,
bekaretlerini birlikte kaybetmek için bir yıl beklediler.
Dylan kendi başına yaşayan bir alkolikti. Bakirdi.
Masum bir zamandı.
Kimse benimle seks yapmak istemedi. Zührevi hastalığım var sandılar
çünkü 10 erkekle yatmıştım.
Yıllar geçti, ben yatamadım.
Son sınıfımda bizim üniversiteye transfer olan biriyle tanışana dek.
Dedikoduyu duymamıştı, ben de söylemedim.
Seks yaptık, eğlenceliydi, güzeldi. Tüm detayları hatırlamıyorum
çünkü çok zaman oldu. Ama çok güzeldi. Ve o gün eve,
Discman'imde Madonna dinleyerek yürüdüm.
Bedtime Stories albümü. "Anladım. Ben de yattım, Madge" diyordum. Ve...
Ama bir şey, durmama sebep oldu,
"Bir dakika, kızlık zarım yırtılmadı" dedim.
Bu da biz kızlara öğretilen başka bir şey. Kızlık zarımız var. Vajinamızda bulunan
bir deri parçası. Ve bir penis bunu itince
kanıyoruz ve çarşafları kirletiyoruz. Mahvoluyoruz ve terk ediliyoruz.
Evet... Kızlık zarım yırtılmadı ve şöyle düşündüm:
"Umarım kızlık zarım vücuduma çekilerek
iç organlarımı boğmaz."
Kızlık zarı ne, onu bile bilmiyordum. Ne kadar güçlü? Nasıl işliyor?
"Bir doktora gitmeliyim" dedim.
Okuldaki hemşireye gittim, ama bekaretimi yeni kaybetmiş gibi
davranmak istemedim, normal görünmeye çalıştım.
İçeri girdim, "Bir sorum var" dedim.
"Bekaretimi kaybettiğimde, ne zaman olduysa artık,
kızlık zarım yırtılmadı. Neden olmuş olabilir?"
Şöyle dedi: "O bir kocakarı masalı.
Sorun yok. Tampon kullandıysan,
ata bindiysen veya dans kursu aldıysan esneyip yırtılabilir."
Ben de,
"Tamam, içeri kaçıp organlarını boğabilir mi?" dedim.
"Hayır, bu bir doku." "İçeri girebilir mi..."
"Hayır, doku değil. Bu bir..."
"Tamam, tamam" dedim.
Çizelgeme baktı, "22 olmak üzere." Dedi ki:
"Bekaretini yeni kaybetmedin, değil mi?" "Hayır, yaklaşık on adamla yattım."
Ve ilk zührevi hastalık testimi oldum.
Evet...
Evet, bir ilişkim var,
bununla ilgili şakalarım yok, çünkü hoş bir hikaye.
Çok sevdiğim biriyle beraberim, birbirimizi uzun zamandır tanıyoruz...
Bak, sustunuz. Kimse hoş şeyleri sevmez, anlıyorum.
Ama hayatımda bir dönem vardı, gerçekten bekar olduğum,
"Tanrım, kimse beni beğenmiyor." diye düşünüyordum.
Tavlanmıyordum ve bundan hoşnut değildim.
Kendinizi buluşmaya götürün, diyen bir kişisel gelişim kitabı okudum.
Sonra da onu yaptım. Barlarda otururdum
ve erkekler gelip, "Oturabilir miyim?" derdi. Derdim ki, "Hayır.
Ben orada da oturuyorum, dur.
Kendi... Kendi kendimle buluştum. İzin verir misin lütfen?"
Bu kitapları okuduktan sonra
saçma şeyler söylemeye başladım. "Biliyor musun? Vakit alacak.
Kendini sevmeden başkasını sevemezsin, biliyor musun?" Ne saçmalık.
Kendini sevmezken başkasını sevebilirsin.
Ne kadar eğlenceli bir avuntu, değil mi? Evet...
Ama arkadaşım şöyle yaptı: Parti yapmaya karar verdi.
Gerçek Hayatta Facebook dedi. Birkaç insanı davet etti...
Çok güzel fikir. Birbirini kısmen tanıyan insanları davet etti.
Birini iyi tanımıyorsanız bile kefil olabiliyordunuz.
"Selam, John eğlencelidir. Ama kendisi bir katil. Evine gitmeyin
ama partilerde eğlencelidir" diyebiliyordunuz.
Onlar da, "Ah, iyi" diyordu. Hoş bir çocukla tanıştım.
Yaşı uygundu,
numaralarımızı aldık, mesajlaşmaya başladık.
Aynı şeyleri seviyorduk, aynı şeylerden konuşuyorduk.
Çükünün fotoğrafını göndermedi, uygunsuz bir şey olmadı.
Saygı duyduğunu hissettim. Birkaç hafta sonra
şarap içmeye davet etti. "Buluşmaya gidiyoruz" diye düşündüm.
Oturduk, içtik ve konuştuk.
Benimle yatmak istediği yönünde bir his oluşmadı
ama "Onu biraz gevşeteyim" dedim.
Garson geldi, "Üçüncüyü ister misiniz?" dedi.
Meşhur söz dansını yapmaya başladık, "Normalde ikiden fazla içmem.
İçmez misin? İçmem. Sen içersen... Ben... İçecek misin? İçeceğim, evet.
Yatacağız. Evet, yatacağız. Üçüncüyü getir."
Sonra üçüncüyü getirdi.
Ben bir yudum alırken "Her neyse, kız arkadaşım..." dedi. "Neyin?" dedim.
"Ne diyorsun lan sen?"
Öyle demem ama...
Hayır, ilgili gibi davrandım. "Kız arkadaşından bahseder misin?"
Ve...
Kız arkadaşın varken bir kadınla takılmakta sorun yok.
Kesinlikle yok. Bir sürü erkek arkadaşım var.
Ama budur, kapı kapanmıştır. Teşekkürler, erkek arkadaşlarım var.
Fazlasına ihtiyacım yok.
Bir sürü var, değil mi? Bunun ne olduğunu anlamamıştım.
"Kız arkadaşın, kadınlarla takılmandan rahatsız oluyor mu?" dedim.
"Hayır, kadınları sevdiğimi biliyor. Ben, erkek feministim" dedi.
"Ben, erkek feministim" dedim.
"Bizim tarafımızda olduğun için çok teşekkürler, lanet erkek..."
Bir feministle şarap içmek istesem evde tek başıma takılırım
ve yatabilirim bile. Ben...
Ve parmaklarımda milyarlarca sperm de yok.
Olayı çözmeye başladım. "Hayatın farklı olabildiğini görüyorum.
Ne kadar değiştiğini anlıyorum." Eskiden erkekler, yemek ve temizlik yapan
ve bebek yapan kadınlarla evlenirdi
ve onu bir anne gibi görmeye başlardı.
Seksi başka yerde arardı. Şimdi ise erkekler akıllandı.
Seks ile yaşıyor ve beyni başka yerde arıyorlar.
Ben ve diğer kadınlar senin zihin orospun olmayacağız dostum,
tamam mı?
Onu parmaklayıp, sonra gelip benimle içki içerek
gece yarısına kadar belgesellerimden bahsetmeyeceksin, seni domuz!
Teşekkürler.
Yani... Artık arkadaş değiliz, ama gerçekten...
Erkeklerden nefret ediyormuş gibi konuşuyorum ama öyle değil.
Onları seviyorum. Onlara çocuk gibi bakıyorum.
Bu da şey gibi "Aman Tanrım, ne yaptığını bilmeyen insanlar,
çok enerjiksiniz bu konuda."
Ama... Gerçekten...
Gerçekten hoşuma giden bir şey, insanların "Feministim" diyebilmesi.
Beyazların, "Siyahların Hayatları Değerlidir" diyebilmesi gibi,
erkekler de feministim diyebilir.
Çok hoş. Ama bir konu var, neden durduramadığımızı bilmediğim bir şey.
Yapması çok kolay olurdu. O da, sokak tacizi.
Bizim, anlamaları için bazı erkeklere hâlâ bağırdığımız bir şey bu.
Bu çok ciddi, korkutucu bir şey.
Ve eğer arabanızdan bir kadına bağıracaksanız bunun arkasında durun.
Şöyle bir kornası olan eski bir araba alın.
Çok salakça.
Çoğu... Erkek arkadaşlarımın hepsi aptal değil, böyle yapmıyorlar
ama saygı duyduğum bir arkadaşımın bunu yaptığını öğrendim.
"Sokak tacizi mi yapıyorsun?" dedim. "Taciz değil, iltifat" dedi.
"Neler yapıyorsun?" dedim. "'Güzel memeler' diye bağırdım."
"'Güzel memeler' diye mi bağırdın?"
"Memeleri güzeldi" dedi.
"Nereden geldiğini anlıyorum, sadece...
Bunu bize yapamazsın. Bu... Bu korkutucu."
"Güzel memelerin nesi korkutucu?" dedi. "Şey..." dedim.
"Bir iltifat bu" dedi. "Anlıyorum. Dur açıklayayım.
Aslında, anlamsal ve teknik olarak 'güzel memeler' bir iltifat, evet.
Ama bilmiyoruz, yanıt vermemizi istediğin şekilde yanıtlamazsak
ya da hiç yanıtlamazsak, 'güzel memeler'i,
'siktir git orospu' da takip edebilir. Sonra da korkarız."
Arkadaşım da, "Anladım" dedi.
"Peki sadece 'güzel memeler' desem ama arkasından 'siktir git orospu' demesem?"
"Hayır, biz...
Bilmiyoruz. 'Güzel memeler...'"
İltifat ve cinayetin ikisi de iltifatla başlar.
Yani, bilmiyoruz.
Biri "güzel memeler" deyince... "Güzel memeler, hoşça kal" deyip
oradan uzaklaşacak mı
yoksa "güzel memeler"... Arabayı durdur ve...
"Güzel memeler. Onları doğrayıp karıştırıcıya koyacağım.
Sonra buzluğa atacağım
ve meme şekeri yapacağım, meme..." Bilmiyoruz.
Arkadaşım, "Ne demeliyim?" dedi. "Hiçbir şey. Bir şey deme" dedim.
"Bir şey deme."
"Benim konuşma hakkım bu. Konuşma özgürlüğü. Bunu yapamazsın" dedi.
"Bu... Konuşma özgürlüğü değil" dedim.
"Tamam, konuşma özgürlüğü olsun.
'Güzel memeler' diyemezsin, demedim. Bize böyle seslenme, dedim.
Güzel memeleri olan bir kadının yanından geçerken
camını kapatır, yüzünü de cama gömersin
ve 'Güzel memeler' dersin. Bunu yapabilirsin.
Güzel memeli bir kadını açar arkadaşına anlatırsın.
'Güzel memeler görüyorum. Tamam. Güzel memeler.'
Ya da vaktin varsa, yoldan çıkar, bir tarlaya girer
dizlerinin üstüne çöker ve Tanrı'ya söylersin. 'Güzel memeler!'"
Arkadaşım ve ben bu konuda anlaşamadık.
Ben de, "Belki haklıdır" diye düşündüm.
"Hayır!" diye bağırırsak erkekler annelerini duyarlar.
Yani, "Şunu söyleme, bunu söyleme..." diyemeyiz. Belki bir orta yol vardır.
Belki söyleyebileceğin bir şey vardır. Ne bilmiyorum.
Geçenlerde bana bir fikir veren bir şey yaşadım.
Kuzey Carolina'daydım ve tek başıma yürüyordum.
Yolun kenarındaydım ve alacakaranlıktı.
Kamyonetin içinde beyaz bir adam geçti.
Sonra durdu ve geri geldi
ve camdan bana baktı.
"Siktir" dedim.
Kadınsanız, beyaz değilseniz veya eşcinselseniz
ve güneyde yalnız yürürken kamyonetli bir beyaz yanaşırsa
tam da durduğunuz yerde 20 dakika sonra
mum ve çiçekler olacağını bilirsiniz, değil mi? Evet.
Adam camını indirdi ve "Affedersiniz, hanımefendi.
Çok ürpertici bir şey desem, olur mu?" dedi.
Ben de salak gibi kamyonete gittim. "Tamam."
Sonra sinirlendim ve... Tüm kadınları düşündüm.
Gerçek sokak tacizini. Yüze atılan asitten,
"güzel memeler" gibi ufak ihlallere kadar. "Hayır,
ürpertici bir şey diyemezsin" dedim. "Hayır, diyemezsin, siktir git."
Kendimle gurur duyarak uzaklaşmaya başladım. "Deli gibi gözüküyorum"
diye düşündüm. Bir kızla barda konuşurken işler iyi gidiyorsa
öyle olur.
Bir dakika sonra "Siktir git!" der.
"Ne yaptım?" "Hiçbir şey."
Ama bize kibarlık öğretildi, içimizde saklıyoruz.
Tek söylememiz gereken, "Konuşmak istemiyorum."
Ama konuşuyoruz ve "Bok ye!" diyoruz. Ve kafanız karışıyor. Sonra...
Bu işte daha iyi olmalıyız. Her neyse...
"Hanımefendi, korkutmak istemedim. Özür dilerim..." dedi.
"Çizmelerinizi beğendim, diyecektim. O kadar. Çok beğendim."
Platform topuklu çizme giymiştim ve dedi ki:
"Evliyim. Sizi tavlamaya çalışmıyorum" dedi.
"Modayı hiç fark etmemiştim. Bir sorum daha var."
Ürkütücü bir soru geliyor. "Ne?" dedim.
"Rahatlar mı?" dedi. "Evet" dedim. "E, isabetli olmuş, değil mi?" dedi.
Ben de...
"Teşekkürler. Size iltifat etmeme izin verdiğiniz için teşekkürler" dedi.
"Yapmasaydım yaşayamazdım."
Sonra da gitti. "Bana iltifat etmese yaşayamazmış"
diye düşündüm. Çok dramatik.
İşte, dünya hayatı erkeklere zor.
Onlara karşı nazik olmalıyız.
Ama... Bir yanım kötü ve dedim ki:
"Tanrım, bana iltifat etmesine izin vermesem harika olurdu."
Bir şekilde hayatının kalanını derin bir pişmanlıkla yaşadığını düşündüm.
Güneyde geçen bir oyun gibi
ve her gece evine gidip şöyle diyordu:
"Bu gece aç değilim, Martha." Karısı ise, "Henry, en sevdiğinden yaptım.
İki gecedir yemiyorsun. Kemiklerin sayılıyor.
Beni aldatıyor musun, Henry?" "Hayır, Martha, bu seksle ilgili değil.
Bazen şeyle ilgili oluyor... Moda.
Oğlum, eğer bir kadına iltifat etme şansın olur da değerlendiremezsen
yaşamaya dayanamayabilirsin.
Babanı dinle."
Ölüm döşeğinde ve babası: "Oğlum, ölmeden önce diyeceğin bir şey var mı?"
Ve o, "Siyah çizmeler" der ve ölür.
Ne dediğini anlamazlar. Karısı hiç anlamaz.
"Siyah çizme mi? Ne demek olduğunu biliyorum. Babası savaştaydı.
Babası siyah çizme giydi. Tabutunda babasının çizmelerini giymek istiyor."
Aslında istemiyor. Babasının çizmesini ölü ayaklarına geçiriyor.
Ve cennette şöyle düşünüyor: "Dediğim siyah çizme bu değildi.
Kadın ayakkabılarını seviyorum. Evet, Tanrım. Kadın ayakkabısı!
Burada kendim olabilirim."
Evet... İşte o zaman düşünmeye başladım.
İltifat. Bize bağırmak zorundaysanız, kıyafetimize bağırın, vücudumuza değil.
Her beş dakikada bir, vücudumuz olduğunu düşünmek istemiyoruz
ve bize her an düşündürüyorsunuz ve bunu istemiyoruz.
Yanınızda sadece anahtarlarınız ve telefonunuz varken
çok özgür hissedersiniz ya? Bankada öyle hissetmek istiyoruz
ama memelerimiz ve vajinamızı çıkarıp masaya koyamıyoruz.
Sabah 8.30'da bile bunları taşımak zorundayız.
"Ah, Tanrım, herkes bakıyor" diyoruz. Bilirsiniz... Biri derse ki,
"Güzel kalçalar" ve iyi hissetmiyorsak, "Laf mı sokuyor?" diyoruz.
Beyninizi yakıyor, değil mi?
Ama kıyafetlere iltifat ederseniz hepimiz geçinebiliriz.
Sokak tacizi yapmak istiyorsanız ve arabadaysanız
şöyle diyebilirsiniz: "Tatlım. Selam, balım. O küçük fiyonk,
ayakkabındaki ayrıntıyla çok uyumlu. Benden kaçmaz, bebeğim.
İyi bir aksesuara bayılırım. Umarım bu akşam yemeğe gidiyorsundur.
Biriyle olmak zorunda değil, tek başına da olabilir. Korkusuz gibisin.
Beğendim. İşinle ve özgürlüğünle yürüyorsun.
Ve bu beni tehdit etmiyor. Sana dediklerimi açıklamama gerek yok.
Sadece, ekoseli bir etekle puantiyeli kumaşın
bazen uyabileceğini söylüyorum. Süpersin."
Hepinize çok teşekkürler. Harikaydınız.
Tekrar teşekkürler.
YDE.
Jennifer.
Tatlım.
- Merhaba. - Seni görmek güzel.
- Orada çok güzel görünüyordun. - Teşekkürler.
- Jennifer, bütün bu yemek ne? - Ah, desteğimin bir parçası.
- Destek nedir? - Şey...
Arkaya getirdikleri yiyecek. Bütçeye dahil.
- Gösteriyi beğendiniz mi? - Ödemenden kesiyorlar mı?
Bu israf. Jennifer, parayla aran iyi değil.
Benim param değil. Gösteriyi beğenmediniz mi...
Aman Tanrım. Hayır. Anne, baba, çıkın. Çekimdeyiz. Kestik.
- Jennifer, hayır. Bu kim? - Ne çekimi?
- Bu gerçek ailem. - Hâlâ çekimdeyiz.
- Bunu kullanabilir miyiz? - Neden bunu yaptın ki?
Neden bizi oynasın diye birilerini kiraladın? Buradayız.
Siz onlarsınız. Artık çekildi.
Bana benzemiyor. Ben sarışınım. O gri saçlı.
Ben de doğulu değilim, Jen.
Aman Tanrım, baba, yapma... Irkçı bir söz bu. Sen...
Ben Japon'um.
Jennifer'ın okuldaki en iyi arkadaşı Japon'du
ve Jennifer'a "merhaba" demeyi öğretmişti.
Önemli değil, baba. Size konichiwa.
Dinleyin, bunlar Jen Kirkman karakterini canlandıracak oyuncular,
tamam mı? Daha iyi oldu mu?
Ne? Kardeşinin karakteri yok mu, Gail?
Tamam, Gail. Seni de alırdım
ama yıllar önce, seni ot içerken
yakaladığımla ilgili şakayı kullandığımda,
"Beni şovuna katma" dedin. Dolayısıyla artık seninle ilgili bir şey demiyorum,
saygımdan dolayı.
Jen, o hikayeyi yine anlattın... Kamera önünde.
Öyle yapıyor, herkesten bahsediyor.
Babana ırkçı, dedi.
- "Doğulu" dedi. - Belki de ara verebiliriz.
Evet. Pizza nerede? Pizza aldınız mı?
Hayır, pizza almadım. Sadece gösteri yaptım.
Ve sizin rolünüz olmadığı için üzgünüm
ve bunun sebebi, sizin iyi olmayacağınızı düşünmem değil,
olay çıkaracağınızı bilmem. İşte. Olay çıkarıyorsunuz.
Hiç rahat değilim. Gerçekten rahat değilim.
- Rahat değil misin? Nasılsın? - Jen, neden her şeyi mahvediyorsun?
- Evet. - Harika bir yer biliyorum, arkadaşlar.
- Öyle mi? - Gitmeliyiz.
- Onu boş verin. - Siz de seyirciler arasında mıydınız?
- Orada sizi görmedim de. - Evet.
Bunun bir kısmını kullanabilir miyiz?
Çünkü ailem Netflix özel bölümümü mahvetti
ve muhteşem bir gösteri olmuştu.
Alt yazı çevirmeni: Akif Tasket